|
Het begin van ons reisverslag Bali-Lombok kerstvakantie 2006-2007
Hoe het allemaal begon. . .
 “Waar gaan we dit jaar op vakantie?” Elk jaar weer een vraag. Het tijdstip waarop we zouden gaan stond al vast; de kerstvakantie. Dat was vorig jaar in Maleisië goed bevallen, de kou en kerstdrukte ontvluchten en lekker rustig en warm het nieuwe jaar in. Niet gek! Azië staat al lang boven aan onze verlanglijst, maar we wilden dit jaar voor de afwisseling eigenlijk een keer naar Afrika gaan, Kenia of Tanzania.
Toen begon Azië toch weer te kriebelen, en dan vooral Indonesië.
Een klasgenoot van Anique, Mo had een spreekbeurt gehouden over Proyek Kampung Loco. Dit is een project in Lombok, Indonesië. Doelstelling is het dorpje Loco te ondersteunen, vooral door de kinderen uit het dorp in staat te stellen onderwijs te volgen.
We hadden nog nooit van dit project gehoord. Anique was zeer enthousiast, alle kinderen uit de klas hadden een fotootje gekregen met de kinderen erop die dankzij dit project in Indonesië naar school kunnen gaan. Daarbij stond de naam van de website van het project; www.proyekkampungloco.com.
Die heeft een tijdje in het kantoor rondgeslingerd, totdat we, nieuwsgierig geworden, een keer op de website hebben gekeken.
Het hele project sprak me aan, maar verder hebben we ons er eigenlijk niet echt in verdiept.
Een tijdje later hebben de kinderen uit de klas van Anique op de Keg een groepsproject over Indonesië gedaan. Joep en Marijke, de Nederlandse oprichters en drijfveren achter Proyek Kampung Loco, zijn toen ook in de klas geweest en hebben van alles verteld over Indonesië en Kampung Loco.
Het groepsproject werd afgesloten door een inzamelingsmiddag in de klas, al het geld wat werd opgehaald, was bestemd voor Proyek Kampung Loco. De kinderen hebben driftig geknutseld, ‘rommel’ verkocht, hapjes gemaakt en gedanst voor het goede doel. Peter en ik zijn naar de middag gegaan en hebben daar kort met Joep en Marijke gesproken. “Het zou leuk zijn om Kampung Loco een keer te bezoeken” hebben we nog gezegd. Anique heeft zelfs nog een berichtje in het gastenboek op de website geplaatst:
________________________________________
Afzender:
anique - woensdag, 15 maart 2006 om 14:51
ik vind het super dat we op school zoveel geld hebben verzameld voor Kampung Loco. Ik vond het leuk dat jullie er ook waren. Ik wil ook wel eens een keer komen kijken in Indonesie hoe het met de kinderen gaat. dan kunnen we samen een dansje doen.
________________________________________
Wat een vooruitziende blik!
Met de hele klas hadden de kinderen genoeg geld binnen gehaald om Hariadi, een schattig Lomboks jongetje, de basisschool te laten volgen. Van het geld wat nog over was konden nog heel wat schoolspullen gekocht worden. Thuis hebben we nog tegen elkaar gezegd: “We moeten zelf ook wat geld storten.” Maar door alle drukte hebben we er een tijd niet meer aan gedacht.
 Tot de vakantie weer ter sprake kwam. We hebben wat websites bekeken, en Afrika was snel vergeten. ‘Bali en Lombok’ klonk toch wel heel erg mooi. Zeker in combinatie met Kampung Loco.
Toen de winterfolders beschikbaar waren, hebben we bij VakantieXperts in Venray heel snel een reis geboekt. Eerst een week naar Bali, een compleet verzorgde privé-rondreis met gids en chauffeur, daarna een week naar Lombok, waarvan 3 dagen in Kuta en 4 dagen in Senggigi, dus dicht bij Kampung Loco.
Toen kon de echte voorpret beginnen, boekjes lezen, informatie op internet zoeken, routes uitstippelen etc.
Toen de reis geboekt was hebben we contact opgenomen met Joep en Marijke, gevraagd of zij toevallig rond kerst in Lombok zouden zijn, en meegedeeld dat we namens Orbis en privé een financiële bijdrage zouden leveren. Heel snel kregen we een razend enthousiast mailtje terug. “Duizendmaal dank voor de bijdrage, helaas zijn wij met kerst niet meer in Loco, maar Eful (één van de projectleiders ter plaatse) zal jullie opvangen en rondleiden.” We waren in elk geval van harte welkom.
Toen ging alles heel snel. Joep en Marijke gingen nog een paar weken naar Lombok, voor vakantie maar ook om van alles voor het project te regelen.
Vol interesse hebben we alle dagboeken van Joep en Marijke gelezen (via de mail verstuurd vanuit Lombok), ik ben altijd al gek op reisverslagen, maar als je weet dat je zelf binnenkort op dezelfde plek bent, wordt het des te spannender!
Vanuit Lombok kregen we al snel het bericht dat de Orbis bijdrage besteed zou worden aan een drinkwatervoorziening in Loco. Veel mensen in het dorp (vooral mensen die boven op een berg wonen) moeten zich zien te redden met water uit een put of met regenwater. Dit is prima om bijvoorbeeld kleren in te wassen, maar niet veilig als drinkwater. Er zou een grote watertank op een centrale plek in het dorp geplaatst worden, die wordt aangesloten op het waterleidingnet. Door een aantal aftapkranen kan iedereen altijd veilig drinkwater afnemen. Dit was een grote aanwinst voor de bevolking.
Ook was er nog voldoende geld over voor het aanleggen van straatverlichting langs het pad van Kampung Loco naar de hoofdweg in Senggigi. Een smal hobbelig zandpad langs een (meestal droogstaand) riviertje/beekje.
En toen was er ook nog geld over om een muziekinstallatie aan te schaffen. Deze kan gebruikt worden bij feesten in het dorp, dansvoorstellingen etc.
 Het is niet te geloven, maar in de 5 (?) weken dat Joep en Marijke in Lombok waren, zijn al deze plannen bedacht en uitgevoerd, zodat wij, nog voordat we zelf naar Lombok vertrokken, alles al op foto en film hebben kunnen bekijken. Zelfs de watertank met naam van de sponsor erop. Als dat geen goede reclame voor Orbis is! Geweldig!
Daarnaast kregen we, van het geld dat we privé hadden gestort, een sponsorkindje toegewezen; Nurul Hasanah, een lief vrolijk lachebekje van de leeftijd van Anique.
Ook liep de vakantie van Joep en Marijke ten einde, en kwam die van ons langzaam dichterbij.
Vlak voor we zouden vertrekken hebben we nog een middag bijgekletst met Joep en Marijke en alle foto’s en films van het project bekeken. Ook de film die Joep op de Keg had gemaakt op de inzamelingsmiddag, en die hij in Loco ook heeft laten zien, hebben we bekeken. Geweldig allemaal!
Inmiddels hadden we zelf besloten dat Orbis dit jaar geen kerstpakketten zou uitdelen aan relaties. Het kost elk jaar erg veel tijd en geld, en het is de vraag of iedereen zit te wachten op weer een fles wijn of iets dergelijks. In plaats daarvan krijgt iedereen een kaart met de mededeling dat het kerstpakkettengeld naar een goed doel gaat, Proyek Kampung Loco. Dit hebben we op het eind van de middag aan Joep en Marijke meegedeeld. Ze waren zeer blij verrast en ontroerd. Over de besteding van dit geld zouden ze nog nadenken.
Een paar dagen later (en een paar dagen voordat wij zouden vertrekken), kregen we een voorstel, het geld zou zeer goed van pas komen voor de opleiding van een 15-jarig meisje, Daan. Zij rondt binnenkort de middelbare school af en wil dan Engelse les gaan volgen, samen met een vriendin die al een sponsor uit Nederland heeft. Wij konden ons prima in dit plan vinden, en mogen het nieuws zelf aan Daan gaan vertellen…
 In Bali en Lombok volgden 2 onvergetelijke weken, het land, de cultuur, natuur, maar vooral de mensen hebben diepe indruk op ons gemaakt. De dankbaarheid, vriendelijkheid, gastvrijheid; onvoorstelbaar.
In heel Bali en Lombok zijn we geweldig ontvangen. Met als hoogtepunt Kampung Loco. We werden ontvangen als gasten, namen een paar dagen later afscheid als vrienden. Heel indrukwekkend.
Terug in Nederland zijn we steeds meer betrokken geraakt bij Proyek Kampung Loco, mede doordat Tom op een gegeven moment het beheer van de website heeft overgenomen.
Onze volgende vakantiebestemming lag al snel weer vast; Bali en Lombok.
Inmiddels zijn we verschillende keren in Bali en Lombok geweest, hebben we heel veel tijd doorgebracht in Kampung Loco, en houden we, ook buiten onze vakanties, geregeld contact met onze (inmiddels 3) sponsorkinderen en het dorpje.
Maar natuurlijk ook met mensen buiten Kampung Loco.
Lombok, met name omgeving Senggigi, is inmiddels onze vaste vakantiestek geworden.
Tijdens onze tweede reis naar Lombok hebben we Mohni ontmoet, een geweldige jongen. Hij gaf toen les bij een duikschool, en heeft Peter en Tom begeleid tijdens hun eerste duiklessen in open water.
Mohni is, mede met onze hulp, inmiddels een eigen duikschool gestart, helemaal gerund door lokale mensen.
Dit vinden we heel mooi en indrukwekkend, een jongen die een kans krijgt, en daarvan andere mensen uit Lombok wil laten meeprofiteren. Zo wil hij andere jongeren uit Lombok ook een kans geven op een betere toekomst. Hij runt nu een duikschool, Lombok Dive, waar allemaal jongere Lombokkers werken, die, in ruil voor het werk wat ze doen, door Mohni worden voorzien van een baan met de kans er nog iets bij te leren. Zo werkt er een jongen die is begonnen als begeleider van snorkelgroepen, hij volgt nu de duikopleiding. Iets wat hij zelf nooit zou kunnen betalen.
Zo probeert Mohni overal om zich heen andere mensen te helpen.
Dit heeft ons aan het denken gezet. Kampung Loco is nog steeds onze “thuisbasis” op Lombok. De hulp van het Proyek is er nog steeds nodig, maar het dorpje is door alle hulp al een heel eind in de goede richting.
Maar er zijn buiten Loco ook heel veel mensen die hulp kunnen gebruiken.
Deze mensen willen we proberen te bereiken en te helpen, en daarvoor heeft Mohni spontaan zijn hulp aangeboden.
Hij kent Lombok, de mensen en hun cultuur. Spreekt dezelfde taal, en we weten dat hij alles zal doen om de mensen daar op weg te helpen, dat hij ze een kans gunt zoals hij die zelf ook heeft gekregen.
In overleg met Mohni is er een naam voor dit project bedacht. Helaas is ons Indonesisch nog niet perfect. Mimpi Anak vonden wij heel mooi, kinderdroom.
Mohni vond het idee mooi, maar taalkundig helemaal fout; Impian Anak moest het dan worden.
Dat is het dus geworden, IMPIAN ANAK, kinderdroom.
Het begin is er, de naam. En nu ook de website, met onze eigen webmaster en webdesigner Tom, die inmiddels heel veel ervaring heeft met websites!
Mohni is inmiddels druk op zoek “Anak kurang mampu”; kinderen waarvan de ouders weinig geld hebben, te weinig om de kinderen naar school te laten gaan.
En dat zijn de kinderen die de hulp het meeste nodig hebben.
|
